درجات رضا براى رضا سه درجه است : اول ، اين است كه بنده نظر كند به سوى موقع بلا و عقلى كه مقتضى رضاست و موقع رضا را دريافت مىتواند نمود و احساس المش را مىتواند كرد ، و لكن مىباشد راضى به بلا ؛ بلكه رغبت در آن مىنمايد به حسب عقل خود و هر چند طبع همراهى نكند از جهت طلب ثواب خداى تعالى بر آن و مزيد قرب در حضرت او و ظفر يافتن : « وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ . » : « به بهشتى كه عرض آن چون پهناى آسمانها و زمينهاست كه مهيّا شده است براى پرهيزكاران » . و اين گونه از رضا ، رضاى متّقين است و مثلش چون كسى است كه درخواست فصد و حجامت از طبيب حاذق نمايد به مقتضاى امراضش ، و آنچه صلاح او در آن است و الم نشتر فصّاد و تيغ حجّام دريابد و به آن درد و الم ، راضى باشد و عمل فصّاد و حجّام را منّت پذيرد . و نيز همچنان است كه در طلب سود و فايده سفر كند و مشقت سفر را تحمل نمايد و ميل خواطر به حصول فوايد ، رنج سفر را بر او گوارا دارد و به آن رنج و زحمتش راضى كند . و هر وقت چنين بنده‌اى را بليه‌اى از خداى متعال امر رسد و بر او يقين باشد كه ثوابى كه خداى تعالى براى او ذخيره مىفرمايد بالاتر از آن چيز است كه از او فوت مىشود ، به آن بليه رضا مىدهد و رغبت مىكند و زياد او را دوست مىدارد و خداى تعالى را شكر مىگزارد . دويّم : آن است كه بر آن دستور از بليهء نازله درك الم نمايد و آن را دوست دارد ؛ زيرا كه مراد محبوب و رضاى او را در آن بيند ، پس آنكه محبت بر نهادش غالب آيد ،